Հայկական լեռնաշխարհի տարածքում Ք. Ա.
830-ական թվականներին նկատելի նե մի քանի հիմնական կենտրոններ, որոնց շուրջ համախմբված
են համադաշնություններ կազմած մանր պետական կազմավորումները։ Երրորդ խոշոր համադաշնությունը
կազմել էր հարավում՝ Վանա լճի ավազանում գտնվող Նաիրի թագավորության շուրջը, որի հիմքի
վրա էլ բարձրացավ Վանի համահայկական հզոր պետությունը։ Ք. Ա. IX դարի 80-70-ական թվականներից
որպես մեկ միասնական թագավորություն ներկայացող Նաիրին Ք. Ա. մոտ 830-ական թթ. Ունեցավ
նոր և մեծ մայրաքաղաք՝ Տուշպան։ Այն հիմնադրել է Սարդուրի Ա-ն։ Սարդուրի Ա-ի օրոք Վանա
թագավորության սահմանները գտնվում էին ոչ միայն Վանա լճի ավազանում, այլև Հայկական
Տավրոսից հարավ՝ Տիգրիսի վերին հովտում։
Ք. Ա. մոտ 825-810 թ. Տուշպա-Վանի տիրակալ
է դառնում Սարդուրի Ա-ի որդի Իշպուինին։ Իշպուինիի օրոք սկսվեցին և Մենուայի օրոք շարունակվեցին
ռազմական ոլորտի բարեփոխումները։ Նախկին դաշնային աշխարհազորը փոխարինվեց արհեստավարժ
կանոնավոր բանակով, որը բաժանված էր ըստ զորատեսակների։ Դրանց շնորհիվ Իշպուինին արձանագրեց
առաջին խոշոր հաջողությունները Ք. Ա. 820-ական թ. Վերջին՝ ՈՒրմիո լճի ավազանի հարավում
ընդլայնելով թագավորությունը և ներառելով Արդինի-Մուսասիր երկիրը։